HomeΘέματα Mountain Running

Η επιτυχημένη διεθνής εμπειρία της Γλυκερίας Τζιατζιά στα Πυρηναία…

Έχουν περάσει μόλις λίγες μέρες από το Ultra Pirineu 2017 και το μυαλό μου ακόμη τρέχει στο Bellver!

Γράφει η Γλυκερία Τζιατζιά

Η Καταλονία και οι άνθρωποι εκεί έχουν κάτι ιδιαίτερα σαγηνευτικό! Αγαπούν με απλότητα το ορεινό τρέξιμο και για εκείνους ο κάθε αθλητής, η κάθε προσπάθεια, είναι πολύ σημαντική. Για αυτό το λόγο βρίσκονται σε πολύ δυσπρόσιτα μέρη της διαδρομής του αγώνα, εμψυχώνοντας και δίνοντας αξία στο δύσκολο έργο του κάθε αθλητή. Αν είναι κάτι, λοιπόν, που μου αποτυπώθηκε από αυτά τα 45 χιλιόμετρα, είναι πως δεν ένιωσα στιγμή “μόνη” στο βουνό! Πράγμα αρκετά σύνηθες εδώ στην Ελλάδα! Αυτό, βέβαια, είναι αρκετά δικαιολογημένο, αφού το άθλημα για εμάς τώρα ανθίζει και παίρνει διαστάσεις, ενώ στην Ισπανία είναι διαδεδομένο εδώ και μερικές δεκαετίες.

Ας ξεκινήσουμε όμως από τις πρώτες μέρες εκεί, συγκεκριμένα την Τετάρτη πριν τον αγώνα, όπου φτάσαμε στο χωριό Baga, το χωριό εκκίνησης του ultra αγώνα της διοργάνωσης. “Φτάσαμε” εννοώντας τα διεθνή μέλη της ομάδας Salomon, όπου πλέον έπρεπε όλοι (όσοι δεν) να γνωριστούμε μεταξύ μας και να αρχίσουμε παρέα τις καθορισμένες δράσεις της ομάδας πριν τον αγώνα! Καθημερινά κινούμασταν όλοι μαζί, οργανώσαμε τις προπονήσεις της Πέμπτης και της Παρασκευής και στη συνέχεια συμμετείχαμε σε δράσεις γύρω από τον αγώνα, όπως συμμετοχή μας στον παιδικό αγώνα, παρουσίαση ελίτ αθλητών με μηνύματα προς το κοινό, συνεντεύξεις, κλπ. Το ομαδικό πνεύμα, αλλά και η ικανότητά μας να μοιραστούμε μεταξύ μας εμπειρίες και απόψεις ήταν πραγματικά μια κινητήρια δύναμη για παραπάνω έμπνευση, εξέλιξη και προσήλωση! Παρότι ταξίδεψα και κινήθηκα μόνη, ουσιαστικά έγινα αμέσως μέλος μιας πολύ όμορφης και δυναμικής παρέας αθλητών από όλο τον κόσμο!

Την Παρασκευή πριν τον αγώνα ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η πρωτοποριακή κίνηση της εταιρίας για έλεγχο αντιντόπιγκ. Η Salomon χρηματοδότησε για λογαριασμό της διοργάνωσης μια ολόκληρη μονάδα ελέγχου αντιντόπιγκ για τους 10 καλεσμένους άντρες και 10 γυναίκες της διοργάνωσης. Ο έλεγχος έγινε την Παρασκευή πριν τον αγώνα, και αφού μας πήρανε 2 δείγματα αίματος, οι 3 πρώτοι νικητές ξανα-υποβληθήκαμε σε ουρικό έλεγχο αντιντόπινγκ ακριβώς μετά τον αγώνα. Η εταιρία υποστηρίζει εδώ και χρόνια πολλούς κορυφαίους αθλητές ορεινού τρεξίματος ανά τον κόσμο και σαφώς θέλει το καλύτερο για αυτούς και φυσικά το άθλημα να διατηρηθεί καθαρό.

Και ενώ η Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή κύλισαν πολύ όμορφα, με δράσεις, ομαδικές προπονήσεις και συναντήσεις πλησιάζει η ώρα του αγώνα το Σάββατο! Το πρωί πήρα πρωινό με τον Pablo Vila, τον νικητή του ultra αγώνα, ο οποίος λίγο πριν μου εξηγούσε πόσο κουρασμένος ένιωθε και πως μάλλον θα εγκαταλείψει τον αγώνα. Ο δικός μας αγώνας είχε εκκίνηση στο χωριό Bellver, 20 χιλιόμετρα από τη Baga κι έτσι μας μετέφερε εκεί ένα βανάκι της εταιρίας. Στο βανάκι έκατσα μόνη μου και απολάμβανα την ηρεμία του πρωινού και τη διαδρομή. Μέσα σε 20 λεπτά φτάσαμε και πήγαμε όλοι μαζί προς το χώρο εκκίνησης όπου δεξιά και αριστερά υπήρχε πλήθος κόσμου! “Τι κάνουν αυτοί εδώ πρωί πρωί με τόσο κρύο;” σκέφτηκα.

Πριν τον αγώνα συνήθως δεν έχω καθόλου άγχος, αντιθέτως βρίσκομαι σε κατάσταση ανυπομονησίας! Εκείνη τη μέρα όμως, φοβήθηκα λιγάκι! Ένιωθα πως είμαι εκεί για να αποδείξω κάτι, να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, να μη κάνω κάποιο λάθος που θα μου κοστίσει. Ξεκίνησα συντηρητικά στην 4η θέση μαζί με την 5η Landie Greyling, μια αθλήτρια της Salomon από τη Νότια Αφρική και εναλλάσσαμε τις θέσεις μας για τα πρώτα 10χλμ. Στη συνέχεια, αφού πιάσαμε την 3η αθλήτρια της Salomon Ισπανίας, Eli Gordon, συνεχίσαμε σχεδόν και οι 3 μαζί μέχρι την κορυφή στο 20χλμ στα 2500 μέτρα υψόμετρο, όπου, ενώ ήμουν στην 3η θέση με προσπέρασε “πανεύκολα” η Holly Page, μια αθλήτρια από το Ηνωμένο Βασίλειο, που την θεωρούσα εντελώς εκτός ανταγωνισμού. Κι ενώ με προσπέρασε με χαρακτηριστική ευκολία σε μια απότομη ανηφόρα, προσπάθησα να μη χάσω το κουράγιο μου και να πιεστώ λίγο παραπάνω ώστε να μη μεγαλώσει πολύ η μεταξύ μας απόσταση. Κι έτσι έγινε, είχα μείνει μόλις 100 μέτρα πίσω της και πλησιάζει η μεγάλη κατάβαση των 15 χιλιομέτρων. Ήδη στο 1ο χιλιόμετρο της κατάβασης την προσπέρασα και προοδευτικά έπαιρνα μεγαλύτερο προβάδισμα, ώσπου άρχισα να μην τη βλέπω καθόλου πίσω μου. Μετά την πολύ μεγάλη κατάβαση ακολουθούσαν 10 αρκετά δρομικά χιλιόμετρα με σχεδόν καθόλου υψομετρική. Τα πρώτα 2-3 δρομικά χιλιόμετρα κύλισαν γρήγορα, σύντομα, όμως, η κούραση άρχισε να μου δείχνει σημάδια. Άρχισα να πιέζομαι αρκετά και να κοιτάω συχνά πίσω μου. Σκεφτόμουν πως δε θέλω με τίποτα να χάσω την 3η θέση. Άλλες φορές πέρναγε από το μυαλό μου “μήπως έκανα κάποιο λάθος τελικά και δεν είμαι 3η, δεν είναι δυνατόν να είμαι στο βάθρο, μάλλον είναι κι άλλες αθλήτριες μπροστά και δεν τις είδα”… Κι ενώ οι σκέψεις δίνανε και παίρνανε η κούραση μεγάλωνε. Η μεγάλη κατάβαση με είχε εξαντλήσει, ένιωθα σε κάθε βήμα πιο βαριά. Δε το έβαζα κάτω, προσπαθούσα να πιεστώ παραπάνω αλλά να κρατήσω το ρυθμό μου, και μάλιστα προσπαθούσα να περνάω όλους τους αθλητές που έβλεπα μπροστά μου. “Αυτή η νίκη είναι για μένα”! Με αυτή την πεποίθηση έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό ως το τέλος!

Ο τερματισμός ήταν απίστευτος! Και πλέον αντιλαμβάνομαι γιατί όλοι οι αθλητές τερματίζουν με τόσο πλατύ χαμόγελο στους ισπανικούς αγώνες! Το Ultra Pirineu δεν ήταν απλώς ένας αγώνας, ήταν μια πανέμορφη διεθνής εμπειρία και αφετηρία για ένα trail “κυνήγι θησαυρού” στο εξωτερικό!

Tags
Show More

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close