ΕπικαιρότηταΘέματα Running

Ένας “Αεκτζής” στον Ευχίδειο Άθλο!

Ο δρομέας μεγάλων αποστάσεων της ΑΕΚ Γιώργος Ζαχαριάδης(ΤΕΜΟΝΑΕΚ) περιέγραψε μέσα από το προσωπικό του προφίλ στο facebook την εμπειρία του στον Ευχίδειο Άθλο. 

Δείτε την ανάρτησή του στο facebook:

Ευχίδειος Άθλος 12,13,14/5/2017 215 χλμ.

Ευχίδας (…-479 π.Χ.) Μυθική Πορεία στο κέντρο της γης.

Ο Ευχίδειος Άθλος είναι ένας ιστορικός υπέρ μαραθώνιος που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Είναι ένας από τους δύσκολους αγώνες υπέρ αποστάσεων παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου. Ο Ευχίδειος Άθλος αναβιώνει τα βήματα του Ευχίδα, ενός αρχαίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος κατά το μύθο, έτρεξε την απόσταση Πλαταιές-Δελφοί-Πλαταιές το 479 π.Χ., μετά τη Μάχη των Πλαταιών, θέλοντας να φέρει στις Πλαταιές νέο «ιερό πυρ» από τους Δελφούς, γιατί οι κάτοικοι θεωρούσαν ότι αυτό που είχαν μολύνθηκε από την παρουσία των Περσών.

Στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, έξω από τα τείχη των Πλαταιών έγινε η μάχη των Ελλήνων κατά των Περσών. Η νίκη κατά του εχθρού συντριπτική αλλά δεν ήταν αρκετή επειδή η παρουσία και μόνο των βαρβάρων είχε μολύνει το πυρ που έκαιγε στο βωμό της πόλης τους.

Ο Ευχίδας, οπλίτης ημεροδρόμος και γοργοπόδαρος, καλείται να πάει τρέχοντας μέχρι τους Δελφούς και να επιστρέψει φέρνοντας καθαρή καινούργια φωτιά, ¨εξαγνισμένη» που θα την πάρει από το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Ξεκινά και περνώντας δάση, βουνά και ρεματιές, φτάνει στον προορισμό του, εξαγνίζει το σώμα του στην Κασταλία Πηγή, φορά δάφνινο στεφάνι, παίρνει καθαρό πυρ από το ιερό του Απόλλωνα την καινούργια – «καθαρή» φωτιά και επιστρέφει στις Πλαταιές, όπου εξαντλημένος αφού την παραδίδει στους συμπολίτες του πέφτει νεκρός, περνώντας στην ιστορία. Ο ηρωικός ημεροδρόμος έτρεξε σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περίπου 1.000 στάδια (δηλαδή περίπου 200 χιλιόμετρα).

Οι Πλαταιείς τον ενταφίασαν στο ιερό της Ευκλείας Αρτέμιδας, χαράζοντας επάνω στον τάφο του, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το επίγραμμα:
“Ευχίδας Πυθώδε τρέξας ήλθοε τώδ’ αυθημερόν” (Πλουτάρχου Αριστείδης, 20)
“Ο Ευχίδας έτρεξε στην Πυθία και επέστρεψε αυθημερόν “.

Έτσι λοιπόν έχει θεσπισθεί ο “ΕΥΧΙΔΕΙΟΣ ΑΘΛΟΣ”, μία απόσταση 107,5 χλμ, με πολύχρονη παρουσία στα αθλητικά δρώμενα της χώρας μας, ενώ η διπλή απόσταση των 215 χλμ Δελφοί – Πλαταιές – Δελφοί, προσπαθεί να καθιερωθεί κι αυτή σε ετήσια βάση.

Οι δρομείς καλούνται να τρέξουν με τον Ευχίδα, να γευτούν το ελληνικό χρώμα του αγώνα, να συναντήσουν τις μούσες στον Ελικώνα, να εξαγνίσουν το σώμα τους στην Κασταλία πηγή, να φορέσουν δάφνινο στεφάνι και να μπουν νικητές στο Ιερό του Απόλλωνα, να ζήσουν μοναδικές εμπειρίες στους ιστορικούς δρόμους, να ξεπεράσουν τα όριά τους να γίνουν οι σύγχρονοι Ευχίδες!!!

Η συμμετοχή μου: Ο Ευχίδειος άθλος είναι ο αγώνας υπέρ απόστασης που με «έβγαλε» στους δρόμους τους μεγάλους, στους δρόμους της ιστορίας. Ήταν ο πρώτος μου αγώνας, τότε που έμπαινα με δειλά βήματα στον χώρο των μεγάλων αποστάσεων. Ο Ευχίδας όμως μου έδωσε την δάδα και φώτισε τον δρόμο μου. Μάλιστα εκείνην την χρονιά, ως νέος, τερματίζοντας 5ος στην γενική κατάταξη με χρόνο 11:24, πήραν τα μυαλά μου αέρα αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι πρέπει να κρατάς χαμηλούς τόνους σε τέτοιους αγώνες, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις!!! Μα πάνω απ΄ όλα Σεβασμός σ΄ αυτό που κάνεις, που ξεπερνάς τα ανθρώπινα όρια. Έτρεξα την διαδρομή των 107,5 χλμ αρκετές φορές, δεν την χορταίνεις, κάθε φορά νιώθεις κάτι διαφορετικό. Φέτος θέλησα να δοκιμάσω την κανονική, την διπλή διαδρομή των 215 χλμ. αυτή που έτρεξε ο Ευχίδας, την γνήσια, την ORIGINAL, ένα δύσκολο εγχείρημα, καθόσον πριν από 13 μέρες είχα τρέξει είχα τρέξειέναν άλλο μεγαλύτερο αγώνα, τον Δόλιχο δρόμο 255 χλμ, πριν από 13 μερες, (ίσως τον πιο δύσκολο, με έναρξη πάλι τους Δελφούς αλλά προς Ολυμπία). Κράτησα χαμηλούς τόνους αλλά με περίσσευμα ψυχής και με την ΑΕΚ στην καρδιά, πήρα την μεγάλη απόφαση να ζήσω κι αυτήν την εμπειρία, να συναντήσω τα ανθρώπινα όρια, να δω μέχρι που πάνε… Ξεκίνησα λοιπόν μόνος μου από την πόλη μου, την Πτολεμαϊδα, έφτασα στους Δελφούς, τακτοποίησα τα πράγματά μου για τους σταθμούς, (αφού δεν είχα συνοδό) και την επόμενη μέρα μαζί με παλιούς και νέους δρομείς, έλληνες και ξένους, ξεκινήσαμε την προσπάθεια.

Ανεβαίνοντας τις πρώτες ανηφόρες και φτάνοντας στην Αράχωβα, οι μαθητές των σχολείων μας καλωσόρισαν με φωνές και χαμόγελα, βγάλαμε μερικές φωτογραφίες, τους χάρισα μερικά αποκόμματα εισιτηρίων από τον Ημιτελικό ΑΕΚ-ΟΣΦΠ και τρελαθήκαμε όλοι μαζί!!! Μετά πήραμε την κατηφόρα του Ζέμενου και σκεφτόμουν τι θα τραβήξω στην επιστροφή όταν θα την ανεβαίνω… εκεί έβλεπα δρομείς να τους παίρνει ο κατήφορος και να με προσπερνούν. Δεν με ενδιέφερε βέβαια, ο στόχος μου ήταν να τερματίσω υγιής. Έφτασα στο Δίστομο, έσκυψα ευλαβικά στο μνημείο των πεσόντων που συνάντησα κι έφτασα στο «τραπεζάκι», πήρα το νερό μου και συνέχισα τον δρόμο μου προς το χωριό Στείρι και μετά πάλι άρχισαν οι ανηφόρες για το Κυριάκι.

Στην διαδρομή συνάντησα και την Σαλονικιά μας την Αμαλία Ματθαίου, η οποία έκανε τον δικό της αγώνα. Μέχρι εδώ ο καιρός ήταν σύμμαχος με λίγη συννεφιά, καλά περάσαμε σχεδόν έναν Μαραθώνιο. Αυτή η διαδρομή μπορεί να ήταν κουραστική λόγω της ανηφόρας αλλά εκείνη η ευωδία από το λουλούδι «Σπάρτο», ήταν και κίτρινο, σ΄ έκανε να ξεχνάς τα πάντα και να απολαμβάνεις μόνο το άρωμα, άνοιγε η μύτη και η καρδιά!!! Μετά το Κυριάκι, στο εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου, λίγο νεράκι που βρήκα στον δρόμο και συνέχισα για την υπέροχη Αρβανίτσα. Τι ομορφιά!!! Δεν ήθελα φύγω, ήθελα να καθίσω στον σταθμό, να απολαμβάνω την φύση με τα ωραία έλατα και τα ωραία φαγώσιμα. Γρήγορα προσγειώθηκα, έβγαλα τις φωτογραφίες μου και συνέχισα μετά τις κατηφόρες προς την Αγία Άννα. Στην διαδρομή δύο καλοί φίλοι, ο Κώστας Κοφίνης και ο Γερολουκάς Χάρης με «τραβούσαν» αλά δεν ήθελα να ακολουθήσω την γρήγορη πορεία τους. Ήθελα να ζήσω την πανοραμική θέα!!! Έβγαλα την «selfie» αυτοφωτογραφία και συνέχισα χαλαρά για να μη πονέσουν τα πόδια, εκεί συνάντησα και την πατριώτισσά μου το άλλο θηρίο, την δρομέα Άντζελα Τερζή. Συνεχίσαμε μαζί μερικά χλμ , είχε έναν ωραίο ρυθμό που μ΄ άρεσε, με ξεκούρασε. Περάσαμε την Θίσβη, φτάσαμε στην Ξηρονομή, όπου μας περίμεναν πολλά παιδάκια, τα οποία παρέλαβαν κι αυτά μερικά αποκόμματα εισιτηρίων από τον Ημιτελικό ΑΕΚ-ΟΣΦΠ και τρελαθήκαμε πάλι όλοι μαζί!!! Στην Ελλοπία συνάντησα τον Ιταλό Μάρκο Μπονφίλιο, ο οποίος είχε ήδη φτάσει πρώτος στις Πλαταιές και επέστρεφε!!! Φτάσαμε στο κανάλι του Μόρνου κι άρχισε ο χωματόδρομος, ο οποίος με βοήθησε λίγο και με ξεκούρασε, ώσπου φάνηκαν οι Πλαταιές και μερικοί δρομείς μέσα στη νύχτα, σαν πυγολαμπίδες, με τον φακό στο κεφάλι, είχαν πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Χαιρετιόμασταν, και συνεχίζαμε την πορεία μας. Φτάνοντας στις Πλαταιές, (107,5 χλμ), η διοργάνωση είχε μεριμνήσει για την τροφοδοσία και το μασάζ, το οποίο δεν το απόλαυσα, γιατί ερχόντουσαν οι δρομείς και το ένα κρεβάτι δεν ήταν αρκετό … Έφαγα την σούπα μου, ξεκουράστηκα μερικά λεπτά μέχρι να αλλάξω ρούχα. Είδα φίλους δρομείς που ετοιμάζονταν για τον δικό τους αγώνα, από τις Πλαταιές στους Δελφούς. Ήρθαν κοντά μου οι πατριώτες μου δρομείς, με συνεχάρησαν, μου έδωσαν κουράγιο και τους ευχαριστώ θερμά. Ευχηθήκαμε καλό τερματισμό σε όλους και τα κατάφεραν όλοι του ΣΔΟΕ και Μπράβο τους!!! Πήγα στον «βωμό» έβγαλα τις φωτογραφίες μου, εκεί ήταν και ο μικρός μας φίλος, που ξενυχτούσε στην αγκαλιά του μπαμπά του Δημήτρη Βόρδου, ο οποίος θα έτρεχε σε λίγη ώρα. Πήρα τον «Πυρ» μου και συνέχισα τον δρόμο της επιστροφής.

Τώρα άρχισε ο αγώνας. Έπρεπε να μείνω ξύπνιος, να τρέχω μέσα στη νύχτα, να αντιμετωπίσω τον καυτό αέρα πάνω στο βουνό, που προμήνυε τι θα συμβεί όταν ξημερώσει, να προσπαθώ να σταματήσω με διάφορους τρόπους τον «λόξυγκα» που μ΄ έπιασε και δεν μ΄ άφηνε σε ησυχία. Οι δρομείς από Πλαταιές είχαν ξεκινήσει και ο ένας μετά τον άλλον με προσπερνούσαν και με χαιρετούσαν με τα καλύτερα λόγια. Σχολίαζαν την συμμετοχή μου και μου έδιναν κουράγιο να συνεχίσω. Ένιωθα τόσο όμορφα!!! Ο Σπαρτιάτης Γιάννης Δημόπουλος με χαιρέτισε πρώτος μέχρι εκείνην την ώρα και συνέχισαν κι άλλοι φίλοι, ο Νίκος ο Κόντης ΑΕΚΑΡΑ κι όλοι με τον καλό λόγο. Ο φίλος (πρώην τερματοφύλακα της ΑΕΚ), κ. Αλέξανδρος ΝικολαΊδης (Αντερσον) μου έδωσε ένα χάπι καφεΐνης, αλλά δυστυχώς δεν έκανε δουλειά. Πήρα την δύσκολη ανηφόρα για Αγία Άννα, να και ο φίλος μου ο Φάνης Πετρόπουλος, με έναν ωραίο ρυθμό ανεβαίνει κι αυτός, μιλάμε για λίγο, του δίνω μερικές πληροφορίες και συνεχίζει την προσπάθειά του, είχε μείνει πίσω από τους τελευταίους και φοβήθηκα μήπως δεν προλάβει αλλά δεν ήθελα να τον στεναχωρήσω, ήθελα να ζήσει όσο μπορούσε την διαδρομή. Το στομάχι ήδη έστελνε μηνύματα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ξημέρωσε, έφτασα Αγία Άννα, έφαγα τις πατάτες φούρνου, ξάπλωσα για 5 λεπτά στο κρεβάτι που υπήρχε στον χώρο και τα κορίτσια που βρίσκονταν εκεί, ήταν πρόθυμα να με εξυπηρετήσουν και να με βοηθήσουν και τα ευχαριστώ θερμά. Εκεί συνάντησα και τον Λαρισαίο γιατρό κ. Θωμά με την σύζυγό του, οι οποίοι ήταν συνοδοί στον δρομέα φίλο Παρλαπάνο. Λες και τον έστειλε ο Ευχίδας για να με σώσει. Μου ετοίμασε λίγο αλατόνερο, μου έδωσε και μία κρέμα κι αφού την έφαγα ένιωσα καλύτερα και συνέχισα. Στην υπόλοιπη διαδρομή ήταν συνεχής η παρουσία του και ενδιαφερόταν συνέχεια για μένα. Ανεβαίνοντας προς Αρβανίτσα, έβλεπα εκείνες τις ανηφόρες και δεν πίστευα ότι θα τις ανέβω. Περνώντας από την υπέροχη περιοχή των Μουσών και περνώντας τον Αη Γιώργη, ένιωθα ήδη πιο καλά και φτάνοντας στο Κυριάκι, ο γιατρός μου πρόσφερε ένα παγωτό και μαζί με το άρωμα από το «Σπάρτο» άρχισα να πετάω. Κατέβηκα εκείνες τις όμορφες κατηφόρες και πήρα τον δρόμο προς Δίστομο, όπου συναντούσα δρομείς και των δύο αγώνων. Βρέθηκα με τον «παλαίμαχο» Φιλανδό Άρη Μουστάλα, βγάλαμε την φωτογραφία μας και συνεχίσαμε ο καθένας τον δρόμο του. Στο Δίστομο ξεκουράστηκα λίγο ακόμη, κάθισα στην σκιά, πήρα την δόση μου και συνέχισα για τις δύσκολες ανηφόρες του Ζέμενου προς Αράχοβα.

Η ζέστη πλέον ανυπόφορη, σου έκοβε την ανάσα. Όταν επιτέλους έφτασα στον σταθμό Ζέμενο, έβλεπα τον κόσμο που απολάμβανε το καταπράσινο περιβάλλον, με την δροσιά κάτω από τον ίσκιο των μεγάλων δέντρων, έπινε την παγωμένη μπύρα του και δεν άργησα κι εγώ να πιω την μπύρα που μου πρόσφερε ο γιατρός και μαζί με τα καλούδια του σταθμού πήρα τον δρόμο της Αράχοβας. Προσπερνάω τον φίλο μου τον Γάλλο τον ¨Αντζελ, τον γιο του Ζιλ Παλαρουέλο και αντικρίζοντας αυτό το πανέμορφο τοπίο δεν ένιωθα πλέον την κούραση ούτε την ζέστη, πίστευα μόνο ότι η ομορφιά είναι εδώ. Περνώντας μέσα από τον κεντρικό δρόμο, ένα πανέμορφο σοκάκι, τα πέτρινα σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο έκρυβαν τον ήλιο, ήταν το δώρο μου για την προσπάθειά μου, ένοιωθα ότι όλα είχαν τελειώσει. Αρχίζοντας λοιπόν με έναν χαλαρό ρυθμό, τις τελευταίες κατηφόρες προς Δελφούς, έπρεπε να προσέχω λίγο παραπάνω γιατί ήταν τα τελευταία χλμ και η κατηφόρα σε «κοροϊδεύει», θέλει τον τρόπο της, ειδικά μετά από 205 χλμ. Ώσπου φάνηκαν οι σημαίες από την είσοδο στους Δελφούς, λίγα μέτρα έμειναν και άρχισα να σκέφτομαι όλα όσα πέρασα και έκλεισα τα μάτια τρέχοντας για λίγο στα τυφλά. Έφτασα στο σημείο εκκίνησης του Δόλιχου δρόμου (500 μ) πριν την είσοδο στους Δελφούς, ήρθαν οι εικόνες εκείνου του δύσκολου αγώνα και ξαφνικά ένα χέρι με χτυπάει στην πλάτη και βλέπω χαμογελαστό έναν Ιταλό ο οποίος με περνάει και τρέχει βιαστικά προς τον τερματισμό. Συνέχισα τις σκέψεις μου και την πορεία μου, ώσπου ήρθε ο κ. Παναγιώτης Αντωνόπουλος, μου έδωσε την δάδα του Ευχίδα και κρατώντας την περήφανος τρέχω πλέον τα τελευταία μέτρα και τελειώνει το ταξίδι της Μυθικής πορείας στο κέντρο της γης. Στο σημείο δεν υπήρχε πολύς κόσμος, δύο τρία άτομα οι οποίοι περίμεναν τους δρομείς που θα έφταναν σε λίγο. Είχα ανάγκη από λίγο μασάζ μετά απ΄215 χλμ αλλά δεν ήταν κι αυτό εφικτό, έτσι βγάλαμε μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες και πήγα στο αυτοκίνητό μου για να αλλάξω ρούχα. Επειδή δεν είχα πληρώσει όλο το πακέτο συμμετοχής, δεν είχα δικαίωμα για ένα ντουζάκι, μετά από 215 χλμ, οπότε μερίμνησα σχετικά και μετά αγόρασα δύο πίτες με γύρο και κάθισα κάτω από ένα μεγάλο πλατάνι κι απολάμβανα την κρύα μπύρα και το πανέμορφο τοπίο των Δελφών. Σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί κι ένιωθα όμορφα. Την επόμενη μέρα, Κυριακή 14 Μαϊου 2017 έγιναν οι απονομές, πήρα την δάδα του Ευχίδα, το δάφνινο στεφάνι και το μετάλλιο και ξεκίνησα για Θεσσαλονίκη, στην Τούμπα, όπου η ΑΕΚΑΡΑ μου θα έδινε έναν αγώνα Τιμής με τον ΠΑΟΚ. Φτάνοντας στο γήπεδο της Τούμπας με το «Δελφικό Φως» η ΑΕΚΑΡΑ μου από νωρίς προηγήθηκε και κέρδισε τον αγώνα 0-1. Έτσι επέστρεψα χαρούμενος στην Πτολεμαϊδα εκεί στην γνωστή Τραπεζούντος γωνία.
Ως προς την διοργάνωση: Ο κ. Αντωνόπουλος Παναγιώτης και η σύζυγός του κα Ρίτσα αλλά και τα δυο παιδιά τους, προσπαθούν με κάθε τρόπο, ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια ώστε να τα καταφέρουν και να διεξαχθεί ένας τέλειος αγώνας. Σ΄ αυτό βέβαια συμβάλει και η βοήθεια, η συμμετοχή των εθελοντών, οι οποίοι βρίσκονται στους σταθμούς προσφέροντας ότι ξέρουν, ότι τους έχουν πει και κάνουν ότι μπορούν για να μας κρατούν «όρθιους»!!!

Η συμμετοχή των αθλητών μεγάλη και με μεγάλο ενδιαφέρον. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που έχει ανέβει το επίπεδο των ελλήνων δρομέων στις μεγάλες αποστάσεις, συναντάς παντού πολλούς δρομείς που θέλουν να ζήσουν τις εμπειρίες που προσφέρουν αυτοί οι αγώνες. Άλλοι τα καταφέρνουν μέχρι το τέλος, άλλοι σταματούν την προσπάθεια για διάφορους λόγους αλλά όλοι μένουν ευχαριστημένοι γιατί ζουν κάτι μοναδικό και ξεχωριστό.

ΥΓ: Μόνο ΑΕΚ.-
Γιώργος Ζαχαριάδης – ΤΕΜΟΝΑΕΚ

Tags
Show More

Related Articles

One Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close